Zaburzenia rozwoju u dzieci to coraz częstszy problem. Jakie wyróżniamy rodzaje zaburzeń? Jak rodzice mogą pomóc swojemu dziecku?

Pojawienie się dziecka na świecie to dla rodziców czas ogromnej radości i dumy. Niestety co jakiś czas tą radość przeszywa cień w postaci problemów rozwojowych u dziecka. Zaburzenia dają o sobie znać najczęściej około drugiego, trzeciego roku życia. U kilkumiesięcznego dziecka symptomy mogą być niezauważalne. Powodzenie w terapii takich dzieci zależy od szybkości rozpoznania zaburzeń i rozpoczęcia pracy z dzieckiem. Najlepsze skutki przynosi terapia rozpoczęta przed 3 rokiem życia dziecka. Dostrzeżenie symptomów i szybka reakcja są z jednej strony bardzo ważne, a z drugiej - bardzo trudne do wykonania.

Dostrzeżenie objawów zaburzeń rozwoju

Pierwszymi osobami, które mają możliwość zaobserwować brak prawidłowości w rozwoju dziecka są oczywiście rodzice. Jednak dostrzeżenie objawów zaburzeń rozwoju może być bardzo trudne. Po pierwsze rodzicom często nie jest łatwo być obiektywnym w ocenie. Po drugie rodzice mogą obawiać się reakcji lekarza czy psychologa – wielu z nich spotkało się ze stwierdzeniem, że są przewrażliwieni i że każde dziecko jest inne, więc należy dać mu czas i spokojnie czekać. A tu przecież o czas właśnie chodzi...

Co można zaliczyć do pierwszych objawów wskazujących jakąś nieprawidłowość w rozwoju? Może to być: unikanie kontaktu wzrokowego, dziecko nie gaworzy a w późniejszym czasie nie reaguje na imię, nieprawidłowy rozwój mowy, trudności z utrzymaniem równowagi a następnie bieganiem, problemy z motoryką małą itd.

Rodzaje zaburzeń

Są różne rodzaje zaburzeń u dzieci. Mogą to być zaburzenia całościowe takie jak zaburzenia ze spectrum autyzmu, w skład, którego wchodzi np. zespół Aspergera, lub zaburzenia częściowe, takie jak alalia czy dysleksja.

Spectrum autyzmu to zaburzenie neurobiologiczne. Uważa się, że jego przyczyną jest genetyka, a także czynniki środowiskowe. Pomimo wielu lat badań do tej pory nie ustalono jednoznacznej przyczyny występowania tego zaburzenia. Objawia się ono wycofaniem dziecka, brakiem lub utrudnioną komunikacją z otoczeniem, brakiem reakcji na własne imię czy wydawane polecenia.

Alalia to zaburzenie komunikacji u dziecka, brak rozwoju mowy u dziecka.

Oczywiście przyczyn i rodzajów zaburzeń jest wiele. Aby stwierdzić problem, dziecko powinno mieć wykonane testy psychologiczne. Ten etap może być dla rodziców dużym wyzwaniem, ponieważ kierowanie na badania i cały proces jest bardzo stresujący i niestety niedostosowany do potrzeb rodziców.

Diagnoza i terapia

Po otrzymaniu diagnozy i oswojeniu się z sytuacją rodzice muszą szybko zacząć działać, aby w jak najkrótszym czasie wdrożyć program terapii. Niestety często pomoc ze strony psychologa, poradni, w której były robione testy, często jest nieadekwatna do sytuacji i rodzice muszą sami poszukać odpowiedniej terapii i opracować strategię działania. Jedną z terapii, o której dużo się mówi w ostatnich latach, jest Metoda Krakowska – terapia neurobiologiczna, której założenia oparte są o badania rozwoju mózgu człowieka i zakłada całościowy rozwój dziecka.

Zaangażowanie rodziców w okresie od postawienia diagnozy do pierwszych miesięcy terapii jest bardzo ważne i ma kluczowe znaczenia dla przyszłości dziecka.

Artykuł powstał przy współpracy: juniora.pl